Vandaag is het dan zover, ik word om 13.00 opgenomen in het AZM. Maanden van wachten worden nu beloond, morgen zal ik na goed 26 maanden op de wachtlijst eindelijk mijn maagverkleining krijgen. En ik moet eerlijk zeggen, toch is het gevoel heel erg dubbel. Aan de ene kant ben ik blij eindelijk aan de beurt te zijn en aan de andere kant zie ik enorm op tegen de opname. Ik HAAT het gewoon om in het ziekenhuis te liggen, overal piept er iets en met de warmte daar kan ik niet eens slapen.

Ik laat het maar op me afkomen, anders ga ik me veel te druk maken. Morgen tijdens en na de operatie zal Stxe9phanie contactpersoon zijn. Ze zal mijn telefoon bij zich hebben en bij vragen kunnen jullie haar dan op mijn nummer bellen. Sms zal ze niet lezen en die worden pas veel later door mij beantwoord. Iedereen is welkom om op bezoek te komen, sms me even van tevoren dan kan ik voorkomen dat te veel mensen tegelijk komen. Ik kan niet zo goed tegen de drukte en het is ook niet leuk voor mijn eventuele kamergenoten.

Voor iedereen die langs wil komen, neem geen eten of drinken voor me mee, grote kans dat ik het helemaal niet mag hebben. Ik ben als blij als jullie komen, iets meenemen is niet nodig.

De eerste schetsen voor me tat zijn binnen. En ik ben helemaal weg van de tweede schets, alleen de vlinder iets kleiner. Ik ben voor het ontwerp in zee gegaan met Ferry van Shadowdesigns en ik vind hem een geweldige vent. Hij is aardig, luisterd naar wat je echt wil en maakt dan prachtige ontwerpen. Zo blij dat ik hem heb gevonden, lang leven Google.

Laat me weten wat jullie van het ontwerp vinden!!!

Ik heb echt te makkelijk gedacht over het modifast-dieet. Ik dacht dat het wel te doen zou zijn en wat betreft het eten ben ik redelijk netjes, ik heb een paar keer een beetje gezondigd omdat ik me zo slecht voelde. Fysiek ben ik echter helemaal niks meer waard, samen met de centimeters verdwijnt ook mijn energie en daar baal ik van als een stekker. En het ergste van alles is dat ik bijna dagelijks met koppijn loop (drink blijkbaar niet altijd genoeg).

Ik ga nu 5x per week sporten en ondanks dat ik me er fijn bij voel val ik iedere keer na het sporten en douchen in slaap. De ene keer slaap ik een uurtje en de andere keer slaap ik de middag weg en dat terwijl er zo veel leuke dingen zijn om te doen. Gelukkig zijn mijn schatjes er iedere keer voor me als dat nodig is, dus Barry, Sharon, Philip, Marco, Daantje en Stxe9phanie ontzettend bedankt zonder jullie zou ik dit niet kunnen doen. Jullie zijn mijn steun en toeverlaat en ik hou van jullie.

Wat ik het fijnste vind aan de steun van mijn vrienden, is dat (ondanks enkele beslissingen van mijn kant die niet zo slim waren) ze op mijn plaats zetten als dat nodig is. Vooral Marco is daar de laatste dagen goed in en in wat hij zegt heeft hij een goed punt, maar hij kan er ook wel in de grappige manier in overdrijven. Maar gisteravond zei hij me ook hoe knap hij het van me vond dat ik dit allemaal deed, alsof hij wist dat ik een steuntje in de rug nodig had. Zo geweldig!!

Ik wens iedereen een fijn weekend en hopelijk word het weer snel weer wat beter!!!

Vanmorgen kreeg ik een superleuke verassing van mezelf. Sinds 2,5 maand ben ik nu aan het sporten en ik voel me er goed bij maar voor mijn gevoel was ik niet echt aan het afvallen. Bij healthcenter is mei echter de afslankmaand en er word een race gehouden wie de meeste centimers verliest. Ik heb mijn formulier ingevuld met de maten die ik had, maar ik wilde het even nameten. Ik ben 9,6cm in mijn taille inmiddels al kwijt, dus maar goed dat ik een lager cijfer had opgeschreven. Ik ben er echt blij mee, had dit niet verwacht. Nu heb ik ook weer zin om mijn dieet proberen vol te houden, want ik zag het de laatste dagen niet echt zitten.

Want na een week is voor mij het enige zichtbare resultaat dat ik al mijn acrylnagels kwijt ben, me futloos voel en regelmatig weer bloedneuzen hebt. Daarnaast ga ik met regelmaat van mijn stokje tijdens het sporten en val ik je makkelijk in de middag in slaap. Inmiddels heb ik dus het dieet aangepast, ik eet veel fruit en groenten en af en toe "normaal" voedsel. Zo ga ik minder van mijn stokje en is het veel makkelijker vol te houden.

De meeste weightcare producten die ik heb zijn goed weg te krijgen, behalve de muesli. Heb nog geen tweede poging durven wagen met melk, maar zal het van de week eens proberen. Anders is het ook zonde van het geld en blijft het hier alleen maar in de kast staan.

En gister was er weer goed nieuws. Mijn beste vriend Marco en zijn team (Capucijn 3) hebben het kampioenschap van hun divisie in de tweede klaase van de DOL gewonnen.  Het was een leuke avond, al begon het slecht want ze moesten terugkomen van een 3-1 achterstand maar ze hebben met 6-4 uiteindelijk verdiend gewonnen. Mannen, allemaal gefeliciteerd!!!!!!!!

Ik wens iedereen een fijne bevrijdingsdag toe, geniet ervan!!!!!

Het is alweer bijna 3 mei, de dag dat mijn lieve broer besloot uit het leven te stappen. Dit jaar valt de dag weer op maandag net zoals bij zijn beslissing 11 jaar geleden. Rond zijn sterfdag is mijn moeder niet te genieten en verwacht van mij dat ik haar opvang, maar dat kan ik niet meer aan. Ik hou veel van haar, maar ze verwacht gewoon teveel van me. Gisteren hoorde ik weer het nummer van Eric Clapton – Tears in heaven. Ik kan het nummer het hele jaar horen zonder te huilen maar rond zijn sterfdag barst ik er spontaan van in tranen uit. En eigenlijk zegt de tekst het allemaal:

Would you know my name, if I saw you in heaven?
Will it be the same, if I saw you in heaven?
I must be strong, and carry on,
‘Cause I know I don’t belong, here in heaven.

Would you hold my hand, if I saw you in heaven?
Would you help me stand, if I saw you in heaven?
I’ll find my way, through night and day,
‘Cause I know I just can’t stay, here in heaven.

Time can bring you down, time can bend your knees.
Time can break your heart, have you beggin please, beggin please.

Beyond the door, there’s peace I’m sure,
And I know there’ll be no more, tears in heaven.

Would you know my name, if I saw you in heaven?
Would you be the same, if I saw you in heaven?
I must be strong, and carry on,
‘Cause I know I don’t belong, here in heaven.
‘Cause I know I don’t belong, here in heaven.

En vooral het zinnetjes dat ik er nog niet hoor te zijn, hoe graag ik mijn lieve schat ook een knuffel wil geven en hem klappen wil geven voor zijn stomme beslissing. Voor Patrick was de pijn misschien ten einde toen hij ging liggen, maar voor mij begon toen juist alles. In een laatste poging voor hulp had hij zichzelf namelijk aangegeven voor het seksueel misbruik van mij, alleen ik heb nooit aangifte gedaan en de politie heeft de hulpkreet niet herkend gehad en zo belande hij die bewuste middag op het spoor in Zoetermeer.

Ik heb de PTSS nu wel redelijk verwerkt, maar als ik nu op mijn gevoel moet afgaan heb ik nog steeds (te) veel moeite met de dood van Patje. Of misschien is het dat ik er weer veel over praat, want het mannetje dat me er toen doorheen heeft gesleept is weer terug in mijn leven. Hij is geweldig, maar brengt ook veel herinneringen weer naar boven. Vandaag is gewoon even een baaldag en morgen gaan we weer met frisse moed ertegenaan, moet het verdriet toch weer even kwijt.

De laatste dagen denk ik weer veel aan mijn lieve broer, ik mis hem ontzettend erg. Aanstaande maandag is zijn sterfdag, nu bijna 11 jaar geleden. Op maandag 3 mei 1999 besloot krepke (zo noemde ik hem toen ik klein was) het leven te verlaten. Ik zei in de middag nog tegen Richard dat ik een gevoel had dat iets niet klopte, het antwoord kwam enkele uren later op de meest verschrikkelijke manier.

Het was in de avond (weet niet eens meer hoe laat het precies was) en de deurbel ging. Mijn moeder vroeg of ik nog verwachtte dat Richard terug zou komen en ik liep daarop naar de deur. Wat ik aantrof was echter niet mijn vriend maar 2 politie agenten met een heel serieus gezicht. UIt ervaring wisten we dat het geen goed nieuws kon zijn, want zo kwamen ze ook vertellen dat opa in 1996 was overleden na een auto-ongeluk. Ze vroegen naar mij of mijn moeder thuis was en toen ze eenmaal aan de deur stond kwam het verschrikkelijke nieuws eruit dat Patrick zijn leven had beeindigd aan het einde van die middag.

Dat was maandag 3 mei 1999, de zwartste dag van mijn leven. Dit jaar valt zijn sterfdag weer op een maandag en het valt zwaar. Door gesprekken met vrienden van vroeger en het steunen van mijn meissie Sharon met de sterfdag van haar zus ben ik er weer heel erg mee bezig. Aan de ene kant is het fijn om herinneringen op te halen aan de leuke tijden, aan de andere kant realiseer je je ook hoe erg je iemand nog mist. Vooral nu het contact met Richard is hersteld ben ik er heel erg mee bezig(ik ben wel blij hem terug in mijn leven te hebben hoor). Hij heeft me die dag opgevangen, nou ja die nacht. De hele nacht heeft die bij me gezeten en me zo goed als het kon proberen te troosten.

En het is niet alleen dat ik Krepke mis, maar ik mis mijn pappa en Roy ook heel erg. Ik had deze 3 mannen graag op mijn bruiloft gehad maar het heeft allemaal niet zo mogen zijn. Alledrie zijn ze te jong uit het leven gegrepen. Patrick was toen hij stierf pas 23 (ik ben nu al 3 jaar ouder als hem als de jongste van het gezin), pappa is 2 weken na zijn 52ste verjaardag gestorven en Roy heeft zelfs nooit van het leven mogen genieten.Soms kan het leven zo enorm hard zijn, maar ik ben er nog en moet doorgaan maar zal ze nooit vergeten.

Daarom hebben we besloten om straks als ik mijn GBP heb voor een kindje te gaan. Nu mijn schoonzussie zwanger is, is mijn kinderwens sterker dan ooit. Ergens ben ik zelfs een beetje jaloers op haar, want ik wil ook graag weer zwanger zijn en het kindje in me voelen groeien. Maar ik ben ook dolblij voor mijn broer en zus dat ze er een prinsesje bijkrijgen en het een gezond babytje is. Ik zal mijn kindje straks vertellen over zijn/haar geweldige oom Patrick en zijn/haar fantastische opa en zijn/haar broertje Roy. Herinneringen maken je tot wie je bent en ondanks alles ben ik blij met de tijd die ik met mijn mannen heb gehad en vergeten zal ik ze nooit.

De dag is aangebroken, 6 weken voor de operatie en ik ben begonnen aan de modifast. Ik heb net de eerste shake gehad, de bosvruchten variant. Nou, vraag me af waar ze die smaak hebben verstopt want het smaakte echt gewoon naar poederige melk (wat het in principe ook is). Ik hoop dat de choco-variant vanmiddag wat lekkerder is, maar ja veel keuze heb ik er niet in want het moet.

Verbazend genoeg vult het wel, ik dacht echt dat dat het niet zou vullen en eigenlijk met een lege maag rond zou moeten gaan lopen. Nou, ik heb wel het gevoel iets in mijn maag te hebben maar ik ben wel heel erg misselijk van die eerste shake. Het kan natuurlijk komen omdat ik niet zo vaak shake’s drink en al helemaal niet voor het ontbijt en daar ga ik voor het gemakt nog even van uit. Anders ga ik me gekke dingen in het hoofd halen en daar ben ik helemaal niet bij gebaat.

Zal hier regelmatig updates geven over hoe het gaat met het dieet en met mij, dan hoef ik dat niet aan iedereen apart te vertellen. Ik ga dadelijk naar pilates-les, kijken hoe dat gaat.

Al de hele week heb ik een melige bui en het begon maandagavond toen ik met me schatje Fioontjuh aan het chatten was. Ik weet niet eens meer waar het over ging, maar we hadden om de stomste dingen de grootste lol. Vandaag kwam ik dit boek tegen in mijn kast en ik lag weer dubbel van het lachen omdat ik wist wat Fioontjuh en haar mannetje zouden zeggen. Dinsdag ging die bui gewoon door toen ik de dag lekker doorbracht met me sjattie Sharon, een dag met haar is altijd lachen. ‘s Avonds ging op bezoek bij Rich&Fioontjuh en daar kon ik er helemaal niet meer aan ontsnappen.

En dit was de woensdagavond met Sharon bij Marco&Daantje. De hele avond hebben we met zijn vieren dubbel gelegen en omdat wij als dames een beetje hadden gerookt won Marco ook nog met monopoly. Sharon leerde Marco woensdag voor het eerst kennen en op de een of andere onverklaarbare manier noemde ze hem steeds Remco. Dus Sharon als je dit leest, graag een verklaring. Wij zijn nieuwsgierig!!! De baaldag van een donderdag hebben jullie inmiddels wel gelezen en gister was gewoon een hectische dag, vandaag eindelijk een beetje rust.

  En omdat ik gisteravond wat wou nailarten gelijk maar een aantal op de foto gezet met de basiskleur op een nagel(s). Ik ga gewoon van links naar rechts. Op de eerste foto Catrice Hot or not, een mooie felroze kleur. Op de tweede een van mijn net gekochte lakken de miss sporty rood, deze heb ik speciaal voor Danielle gekocht want die wilde zo graag rode nagels. Op de derde foto de miss sporty oranje, hier zit een mooie parelmoer glans op. Het is niet echt mijn kleur maar wel leuk met het WK in het verschiet (al geef ik niks om voetbal). Daarnaast de Catrice Plum play with me, een mooie dieppaarse kleur. Op de 5de foto Catrice Blue’s brother, een mooie metallic blauwe kleur die wel wat fel is. En op de laatste Catrice Poison me, poison you, dit is een paarse metallic kleur en je hebt echt 2 lagen nodig anders is de kleur niet mooi op de nagel.

En met de nagels die ik heb gelakt op de bovenstaande foto’s heb ik deze nailarts gemaakt. Simpel en recht door zee, maar daarom niet minder leuk. Een oranje nagel met de nederlandse vlag voor het wk, een blauwe marine nagel met een ankertje erop, een rode nagel met blauwe en gouden strepen, de roze nagels is opgeleukt met wat stipjes en op de paarse heb ik wat kronkels en glitters gedaan. Morgen leg ik mezelf een nieuwe set, dit zal mijn laatste set zijn voor mij operatie dus voorlopig zal er niet veel aan nailart te zien zijn.

Ik wens iedereen nog een fijn weekend en geniet van de heerlijke zon!!!!

Jippie, weer 2 modules afgerond. Vandaag zag ik een mailtje verschijnen dat de cijfers bekend waren en ik wist niet hoe snel ik moest inloggen om te kijken of ik geslaagd was. Voor administratief procesrecht heb ik een 7,8 gehaald, mijn hoogste cijfer tot nu toe. Op zich wel vreemd want ik ben maar naar een les geweest en ik snapte er werkelijk niks van. Blijkbaar heb ik een beter inzicht als dat ik dacht en ik heb het vak gehaald, al blijf ik van mening dat bestuursrecht niet aan mij is besteed veel te star.

Voor mijn andere vak Privaatrecht I heb ik een 6,6 gehaald, het examen was dan ook voor mijn gevoel wat moeilijker en tijdens dit examen zat ik echt helemaal stuk. Ik weet waar de fouten zaten en een deel was puur en alleen van de vermoeidheid. Volgende keer wat verzinnen om beter te slapen en dan komt dat wel goed.

Veel mensen vragen me waarom het de laatste week lang duurt voordat ze een reactie krijgen, sorry maar ik ren ontzettend in het rond en heb niet veel rustige momenten om mails te beantwoorden. Meestal is het dan al laat in de avond en dan wil ik ook nog wel eens graag tegen mijn mannetje opkruipen, dus heb je snel een reactie nodig dan bel of sms me.

Ik ga weer door met de zomeropruiming en lekker genieten van het zonnetje nu het er is.

Ben vandaag maar de shakes voor mijn modifast-dieet gaan halen. En die dingen zijn duur, daarom heb ik de shakes van het merk weightcare gepakt. Even duur maar je haalt er wel 2 keer zoveel uit. De bussen voor de shakes kosten 18 euro en daar haal je 18 shakes uit en de muesli kost 6 euro voor 5 porties. Ik zie er als een berg tegenop om dit dieet te beginnen, helemaal nu ik weet hoeveel caloriexebn ik maar binnenkrijg. Met 2 shakes en een muesli portie per dag krijg ik ongeveer 750 caloriexebn binnen, als ik helemaal niks zou doen heb ik al 2300 nodig dus het zal nog geen kwart zijn van wat ik per dag nodig heb. Daardoor heb ik de angst van mijn stokje af te gaan, maar alleen de tijd zal het leren.

Dus alvast een waarschuwing voor iedereen, mocht ik de komende weken chagarijnig zijn dan komt het door de honger of omdat ik me niet lekker voel. Ik hoop dat iedereen er een beetje begrip voor kan opbrengen, want makkelijk zal het niet zijn. Neem me ook maar niet te serieus, want ik zal ongetwijfeld wel gek gaan doen.

Omdat ik mezelf toch wel zielig vind dat ik zo lang niet normaal kan eten, want 6 weken modifast en dan kan het nog 6 weken na de operatie duren voordat ik weer vast voedsel kan eten, heb ik mezelf getrakteerd. Ik heb mooie nailart stickertjes gevonden voor mijn bruidsnagels en heel veel nagellak gekocht. Hiernaast zie je de stickertjes (Essence nailart stickers 03 Floral stickers) en een zwart tip painter (Essence nail art tip painter, 01 heavy black). Deze laatste heeft een heel fijn penseeltje waarmee je goed nailart kunt aanbrengen, zal hem binnenkort gaan proberen.

En de kruidvat had ook nog een leuke actie, 50% korting op alle make-up dus ik heb weer een hele lading nagellakken van Catrice ingeslagen. Vlnr. de volgende kleuren: 260 Blue’s brothers; 200 From dusk to dawn; 210 Just married; 140 Let’s mauve on; 120 Plum play with me; 110 Poison me, poison you; 180 Hot or not; 170 I scream peach. Tegen de tijd dat ik ze gebruik zal ik wel laten zien hoe mooi en/of fijn deze kleuren zijn.

En dit zijn mijn nagels van de afgelopen week. De eerste set is gewoon dezelfde als vorige week, alleen heb ik er nog een art opgelegd omdat ik genoeg had van de solide kleur an London’s weather forecast. In mijn vorige blog schreef ik dat het een donkergrijze kleur was en binnen ziet hij er ook zo uit, buiten zie je dat de kleur donker grijsblauw is en daarom nog mooier. De tweede foto zijn 2 nagellakken over elkaar heen. De basis is de Clay-ton, my hero zoals op de derde foto en daaroverheen heb ik glitter effect goud van de etos gedaan. Simpel maar oh zo leuk. Ik ga maar weer eens door met opruimen.